TK rozstrzygnie wątpliwości wokół opłaty egzekucyjnej za dobrowolne opuszczenie mieszkania przez dłużnika

13 października br. Trybunał Konstytucyjny rozpozna wniosek w sprawie zgodności z konstytucją przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w zakresie, w jakim nie przewidują odrębnej stawki opłaty stałej za opróżnienie mieszkania z rzeczy i osób w sytuacji, gdy dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał obowiązek w wyznaczonym terminie.

13 października br. Trybunał Konstytucyjny rozpozna (sygn. akt P 3/14) pytanie prawne Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu (dalej: sąd pytający) o zbadanie zgodności:

– art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji w zakresie, w jakim nie przewiduje odrębnej stawki opłaty stałej za opróżnienie lokalu mieszkalnego z rzeczy i osób w sytuacji, gdy dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał obowiązek w wyznaczonym terminie z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP;

– art. 51, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji w zakresie, w jakim wprost nie przewidują odrębnej stawki opłaty stałej za opróżnienie lokalu mieszkalnego z rzeczy i osób w sytuacji, gdy dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał obowiązek w wyznaczonym terminie z art. 2 Konstytucji RP.

W sprawie, która stała się podstawą pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego w marcu 2013 r. wierzyciel wniósł do komornika wniosek o wszczęcie przeciwko dłużniczkom egzekucji obowiązku polegającego między innymi na opróżnieniu, opuszczeniu i wydaniu zajmowanego przez dłużniczki mieszkania. Komornik wszczął egzekucję i wezwał dłużniczki do dobrowolnego wykonania obowiązku opróżnienia lokalu. Dłużniczki dobrowolnie opuściły mieszkanie, w związku z czym komornik odwołał czynności egzekucyjne i obciążył dłużniczki kosztami postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia komornik wskazał art. 51 ust. 1 i ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Dłużniczki wniosły skargę na czynności komornika, w której wniosły o uchylenie opłaty egzekucyjnej naliczonej przez komornika. W uzasadnieniu skargi dłużniczki wskazały, że komornik nie musiał prowadzić egzekucji w pełnym zakresie, a opłata egzekucyjna powinna odpowiadać działaniom i staraniom podjętym faktycznie przez komornika.

Jak podkreślił sąd pytający art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji daje komornikowi prawo pobrania przewidzianej w nim opłaty stałej niezależnie od tego, czy wierzyciel został przymusowo wprowadzony w posiadanie lokalu mieszkalnego, czy też dłużnik po wezwaniu komornika dobrowolnie wykonał ciążący na nim obowiązek. Zgodnie z art.. 49a ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który stanowi, że wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych jest uzależnione od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stałej. Na etapie przed wszczęciem egzekucji nie można przewidzieć, jaki ostatecznie będzie jej przebieg, jakie czynności komornika okażą się niezbędne do skutecznego wykonania realizowanego obowiązku.

Nakład pracy komornika w razie dobrowolnego opuszczenia mieszkaniajestt niewspółmiernie niższy niż wtedy, gdy komornik musi przymusowo prowadzić egzekucję opróżnienia lokalu – podkreślił sąd pytający. Dlatego, zdaniem sądu pytającego opłaty w powyższych sytuacjach powinny być zróżnicowane.

Z tych względów sąd zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego ze wskazanym wyżej pytaniem prawnym.

Zobacz pełny artykuł