Wydawnictwo Currenda

Dla autorów

Jeżeli chcesz stać się częścią prestiżowego grona autorów związanych z Wydawnictwem Currenda, zachęcamy do zapoznania się z procedurą wydawania publikacji oraz zasadami edytorskimi Wydawnictwa.

Naszym celem jest jak najwyższy poziom wydawanych publikacji, ich aktualność i przestrzeganie standardów etycznych.

Poniżej opisano zasady kwalifikowania lub odrzucenia publikacji, a także najważniejsze zasady edytorskie, m.in. dotyczące sporządzania przypisów i powoływania literatury.

Procedura wydawania publikacji naukowych

1. Pozyskanie informacji o publikacji naukowej

Źródłem informacji o potencjalnej publikacji naukowej jest ankieta zawierająca następujące informacje:

informacja o autorze (krótkie dossier, afiliacja itp.)
tytuł publikacji
zakres przedmiotowy publikacji
objętość (liczba znaków ze spacjami)
termin przekazania materiałów do Wydawnictwa
inne istotne elementy mogące wpłynąć na decyzję o wydaniu publikacji (działalność autora, kontrowersyjny merytorycznie temat itp.).

Ankieta wydawnicza

2. Wstępna akceptacja publikacji naukowej

Wstępnej akceptacji treści publikacji naukowej dokonuje Redaktor naczelna, ewentualnie przedstawia uwagi merytoryczne dotyczące proponowanego tekstu, warunkujące podjęcie dalszych czynności w procesie wydawniczym.

3. Wskazanie recenzenta. Proces recenzji i decyzja o publikacji

Recenzenta wskazuje Redaktor naczelna wydawnictwa.
Recenzenci pochodzą ze środowiska naukowego, są to osoby z uznanym dorobkiem naukowym. Recenzent legitymuje się co najmniej stopniem naukowym doktora habilitowanego lub tytułem naukowym profesora, posiadający uznany dorobek w dziedzinie będącej przedmiotem publikacji. W sytuacji braku lub niewielkiej liczby specjalistów w danej dziedzinie legitymujących się co najmniej stopniem doktora habilitowanego wykonanie recenzji można powierzyć pracownikowi naukowemu ze stopniem doktora.
Recenzent zapoznaje się z krótką informacją o publikacji. Przed zawarciem umowy o wykonanie recenzji, treść publikacji nie jest recenzentowi udostępniana.
Recenzent zobowiązany jest starannie ocenić swoje kompetencje merytoryczne oraz praktyczne możliwości sporządzenia recenzji w wyznaczonym czasie, a w razie wątpliwości w tym zakresie – zaniechać recenzowania.
W wydawnictwie bezwzględnie przestrzegana jest zasada double-blind review. Oznacza to, że ani autor, ani recenzent nie znają swoich tożsamości. Recenzent zobowiązany jest do zachowania zasady poufności.

Recenzent ma obowiązek poinformować o występowaniu konfliktu interesów np. w sytuacji, gdy tekst jest mu znany z uwagi na współpracę naukową z autorem.

Celem recenzji jest ocena tekstu pod względem merytorycznym i formalnym, wskazanie uchybień oraz sformułowanie uwag dla autora. Recenzja musi spełniać wymagania merytoryczne i formalne recenzji naukowej. Recenzja przekazana przez recenzenta w formie pisemnej musi zawierać jednoznaczną informację, czy tekst zostaje do publikacji dopuszczony lub odrzucony. Recenzent nie rezygnuje z wykonania recenzji w przypadku niespełnienia przez publikację kryteriów dopuszczenia do druku. Wydaje wówczas opinię negatywną ze stosownym uzasadnieniem. W przypadku gdy warunkiem dopuszczenia do publikacji jest naniesienie poprawek lub uzupełnień, autor proszony jest o zwrot poprawionego tekstu w określonym przez wydawcę terminie. Recenzent ma prawo do powtórnej weryfikacji tekstu. Jeśli autor nie zgadza się z decyzją lub uwagami recenzenta, ma prawo ustosunkowania się do nich.

Wynik recenzji determinuje dalsze działania w zakresie publikacji danej propozycji wydawniczej. Ostateczną decyzję o opublikowaniu monografii naukowej podejmuje Redaktor naczelna wydawnictwa.

Formularz recenzji wydawniczej

4. Wewnętrzny proces wydawniczy

Przygotowanie arkusza zawierającego szczegółową specyfikację wydania na potrzeby włączenia do planu wydawniczego. Akceptacja arkusza.

Włączenie publikacji naukowej do planu wydawniczego.

Zawarcie umowy wydawniczej z autorem.

Prace redakcyjne obejmujące takie czynności, jak:

redakcja językowa tekstu
korekta autorska połączona z akceptacją zmian proponowanych przez redaktora/redaktorkę
skład publikacji
korekta wydawnicza
przygotowanie do druku
druk i dystrybucja publikacji

Ogólne zasady edytorskie

Nadsyłane materiały powinny być zapisane czcionką Times New Roman. Wielkość fontu w tekście głównym wynosi 12 punktów, a w przypisach – 10 punktów.
Interlinia w tekście głównym powinna wynosić 1,5 wiersza, a w przypisach — 1 wiersz.
Tekst główny należy wyrównać do obu marginesów (justowanie).
Tytuły rozdziałów i podrozdziałów zapisuje się czcionką pogrubioną (bold). W tekście można stosować pogrubienia w celu podkreślenia najistotniejszych tez lub kwestii omawianych w pracy. Wyróżnienia należy stosować oszczędnie i konsekwentnie. Nie należy stosować podkreśleń ani kolorowych czcionek.
Praca powinna być starannie i rzetelnie udokumentowana.

W zależności od typu publikacji stosowane są dwa rodzaje przypisów:

dla monografii – tradycyjne (dolne) z odsyłaczami liczbowymi w tekście głównym,
dla komentarzy – w systemie harwardzkim (wewnątrztekstowe).

Bibliografia końcowa powinna zawierać wszystkie pozycje przywoływane w tekście i być uporządkowana alfabetycznie według nazwisk autorów, z podziałem na literaturę przedmiotu i akty prawne.

Zasady powoływania przypisów

Monografie

Każdy przypis powinien kończyć się kropką. W pracy stosujemy przypisy dolne. Przypisy powinny być ponumerowane.

Numeracja przypisów powinna być oddzielna w ramach każdego rozdziału, tj. w każdym rozdziale przypisy powinny być numerowane od 1.
Każdy fragment pracy cytowany lub odwołujący się do innej pracy (podręcznika, komentarza, artykułu itp.) powinien kończyć się przypisem. W przypadku cytatu podanie numeru strony jest obowiązkowe.

Przypis powinien wyglądać następująco:

Jeżeli cytujemy z pracy jednego autora i po raz pierwszy: J. Kowalski, Prawo cywilne, Warszawa 2010, s. 10 i n.; Jeżeli cytujemy z pracy jednego autora po raz kolejny i korzystamy tylko z jednej jego pracy: J. Kowalski, Prawo…, s. 10 i n.;

Jeżeli cytujemy z pracy jednego autora po raz kolejny, ale korzystamy w publikacji także z innych jego prac, to w skrótowym zapisie podajemy pierwsze słowo lub słowa pracy, tak aby można ją było odróżnić od innych prac tego autora, np. J. Kowalski, Prawo…, s. 12;

Jeżeli cytujemy pracę, która została napisana pod redakcją jednego lub kilku autorów, to podajemy w przypisie nazwisko tego autora, który napisał cytowany fragment, np. w przypadku, gdy cytujemy fragment autorstwa J. Kowalskiego z publikacji Prawo pracy, której J. Kowalski był również redaktorem, wówczas w przypisie zapisujemy: J. Kowalski [w:] Prawo pracy, pod red. J. Kowalskiego, Warszawa 2019, s. 15 (albo J. Kowalski [w:] Prawo pracy, red. J. Kowalski, Warszawa 2009, s. 15). Przy kolejnym cytowaniu tej pracy zapis skrócony powinien wyglądać: J. Kowalski [w:] Prawo…, s. 16;

Jeżeli cytujemy pracę, która jest napisana przez kilku autorów, to podajemy w przypisie nazwisko tego autora, który napisał cytowany fragment, np. J. Kowalski, M. Nowak, Prawo pracy, Warszawa 2009, w przypisie: J. Kowalski [w:] J. Kowalski, M. Nowak, Prawo pracy, Warszawa 2009, s. 15. Przy kolejnym cytowaniu tej pracy zapis skrócony powinien wyglądać: J. Kowalski [w:] J. Kowalski, M. Nowak, Prawo…, s. 16;

Jeżeli cytujemy artykuł naukowy opublikowany w czasopiśmie naukowym, to w jego zapisie powinniśmy podać: inicjał imienia autora, jego nazwisko, tytuł artykułu, nazwę czasopisma (w pełnym zapisie lub skróconym, jeżeli operujemy skrótem nazwy czasopisma i skrót ten umieściliśmy w wykazie ważniejszych skrótów), rok wydania oraz numer (nr) lub zeszyt (z.) czasopisma, a także numer stron, np. J. Kowalski, Wady oświadczeń woli, „Państwo i Prawo” 2010, z. 1, s. 13 lub J. Kowalski, Wady oświadczeń woli, PiP 2010, z. 1, s. 13;

Jeżeli powołujemy orzeczenie sądu, to w przypisie powinna się znaleźć nazwa sądu, rodzaj orzeczenia lub informacja o tym, że jest to uchwała, data wydania, sygnatura akt oraz miejsce publikacji (pozycja lub numer strony), np. SN w wyroku z dnia 13.02.2007 r., I C 21/07, OSNC 2007/10/116, jeżeli zaś orzeczenie nie zostało opublikowane, to dopisujemy „niepubl.”.

Zwiń Rozwiń więcej

Komentarze

W komentarzach stosujemy model przypisów harwardzkich. Jest to system podawania źródeł w nawiasach znajdujących się bezpośrednio w tekście i zawierających nazwisko autora, rok wydania oraz ew. stronę cytowanej publikacji.

Publikacja z takimi przypisami zawsze zawiera załącznik z alfabetycznie posortowaną szczegółową bibliografią. W dotychczasowych komentarzach Wydawnictwa Currenda stosowano zasadę, zgodnie z którą cytowane źródła są też wypisane na początku każdego rozdziału.

Podstawowa forma przypisu harwardzkiego zawiera nazwiska autorów, rok publikacji i opcjonalnie, po przecinku, numer strony lub stron.
Jeśli autorów jest więcej niż trzech, podaje się nazwisko pierwszego autora z dopiskiem i in. (i inni) lub et al. (łac. et alii), który jest stosowany w źródłach angielskojęzycznych.
(Ciamciara 2012, s. 81)
(Ciamciara i Kowalski 2001, s. 36, 42)
(Ciamciara, Kowalski i Nowak 1989, s. 187)
(Ciamciara i in. 1980, s. 11–14)

W niektórych wariantach opcjonalne numery stron są oddzielone od nazwisk autorów i roku publikacji dwukropkiem.
(Ciamciara 2012: 81)

Zwiń Rozwiń więcej

Wykaz przyjętych skrótów

BMS – „Biuletyn Ministerstwa Sprawiedliwości”
BSN – „Biuletyn Sądu Najwyższego”
GP – „Gazeta Prawna”
GS – „Gazeta Sądowa”
KPP – „Kwartalnik Prawa Prywatnego”

M.Prawn. – „Monitor Prawniczy”
NP – „Nowe Prawo”
OSA – „Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych”
OSN – „Orzeczenia Sądu Najwyższego, Izby Cywilnej i Izby Karnej” (1953–1961), „Orzecznictwo Izby Cywilnej Sądu Najwyższego” (1962)
OSNC – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna” (1994–)
OSNCP – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna oraz Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych” (1963–1981), „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna i Administracyjna oraz Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych” (1982–1994)
OSNKW – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Karna i Izba Wojskowa”
OSNP – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych” (1994–2002), „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych” (2003–)
OSP – „Orzecznictwo Sądów Polskich i Komisji Arbitrażowych” (1957–1989), „Orzecznictwo Sądów Polskich” (1990–)
OTK ZU – „Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Urzędowy”
PE – „Problemy Egzekucji” (1999–2002)
PES – „Problemy Egzekucji Sądowej” (1993–1999)
PiP – „Państwo i Prawo”
PPC – „Polski Proces Cywilny”
PPE – „Przegląd Prawa Egzekucyjnego” (2003–)
PPH – „Przegląd Prawa Handlowego”
PPW – „Prawo Papierów Wartościowych”
Pr.Bank. – „Prawo Bankowe”
Pr.Spółek – „Prawo Spółek”
Prok. i Pr. – „Prokuratura i Prawo”
PS – „Przegląd Sądowy”
PUG – „Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego”
R.Pr. – „Radca Prawny”
RPEiS – „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”
Sam.Teryt. – „Samorząd Terytorialny”
SP – „Studia Prawnicze”
SC – „Studia Cywilistyczne”
ZOSN – „Zbiór Orzeczeń Sądu Najwyższego” (1917–1939, 1945–1952)

Zwiń Rozwiń więcej

Dołącz do grona naszych autorów

Zapraszamy do współpracy praktyków, teoretyków, naukowców,
sędziów, komorników i radców prawnych. Każde spojrzenie
jest dla nas ciekawe oraz ważne. Zależy nam na tym, żeby dotrzeć
do jak największego grona odbiorców z różnych środowisk prawniczych.

Izabela Pałasz-Alwasiak

Redaktorka prowadząca

+48 538 187 868

izabela.alwasiak@currenda.pl